De Veluwe is een bijzonder stuk Nederland. Het gebied is ontstaan tijdens de een-na-laatste ijstijd, ruim 200.000 jaar geleden. Voor Nederlandse begrippen is het groot en afwisselend. Bij Rheden, in het zuidoosten van de Veluwe, ligt de Posbank. Dit gebied is gratis toegankelijk, redelijk autovrij en goed onderhouden door Natuurmonumenten. Het natuurgebied ligt direct ten zuidoosten van de hoogste Veluweheuvels, die tot maximaal 110 meter reiken. Natuurlijk, in Limburg en in het buitenland lachen ze om deze hoogtes, maar als ik de hoogste berg wil beklimmen, dan boek ik wel een reis naar Nepal.
De Posbank zelf is eigenlijk niet meer dan een bank bij een uitzichtpunt op 84 meter hoogte. Zij kijkt uit op het Herikhuizerveld, want zo heet het gebied. Maar in de volksmond klinkt Posbank lekkerder en wordt deze benaming gebruikt voor het hele terrein.
Bij het Herikhuizerveld gaat het niet om zo hoog of laag mogelijk, maar om het landschap, dat afwisselend is: open heide en mooie loofbossen, waarbij een wandeling afwisselend tussen de 90 en 50 meter NAP loopt.
Start bij bezoekerscentrum Natuurmonumenten
Wie Rheden inrijdt, ziet al direct diverse metersgrote borden waarop staat dat de parkeerplaats Posbank vol kan zijn. Er ontstaat direct vrees dat het er stervensdruk is, maar daar zie je weinig van. Al schijnt het wel storm te lopen in dit gebied in augustus, als de heide paars kleurt.
Een goede start is het bezoekerscentrum in Rheden op 35 meter NAP. Hier word je vriendelijk welkom geheten door een medewerkster van Natuurmonumenten. Je krijgt snel advies en wanneer je de paarse wandeling kiest, doe je over 5 kilometer 1 uur en 40 minuten. Begrijpelijk, want je gaat omhoog en omlaag en dan is de snelheid niet zo hoog als wanneer je in de polder loopt.
In eerste instantie loop je door een bos. Hekken verraden dat er dieren zijn. Maar die zijn er niet op een zomerdag wanneer het 27 graden is. Die zijn verstandig en hebben een schuilplaats gezocht. Vogels hoor je ook niet in juli overdag, dus is het muisstil. Wel zijn er schapen en een schaapskooi. Je zit dan op 57 meter NAP.
Door bos en heide
Doorlopend naar de bosrand nader je de heide van het Herikhuizerveld. Dit is een open gebied met heuvels en dalen, waar de wandeling omheen leidt. Overal zijn uitzichtpunten, maar daar waar geen uitzichtpunten zijn, is ook uitzicht. De weg loopt via een dal.
Onderweg zie je prachtige bomen die breed en trots ogen. Takken lopen tientallen meters horizontaal en kennelijk zijn de bomen op leeftijd. Sommige bomen zijn dood en de dode witte takken staan er nog. Daartussen komen jonge bomen op: leven en dood staan hier zichtbaar naast elkaar. Er zijn geen dieren; alleen een gierzwaluw vliegt over.
Het pad loopt omhoog naar het eerste uitzichtpunt. Hier kijk je uit over het heidegebied. Het is stil en warm. De zon brandt aan de hemel. Aan de overkant zie je de Posbank liggen. De wandeling gaat verder: omlaag, omhoog, en je komt aan bij een nieuw uitzichtpunt. Hier staat een prachtige beuk die verkoeling biedt. Dit is de Kraaijenberg, op 91 meter hoogte.
En dan ga je de heide in. Het pad daalt tot 52 meter NAP. Beneden staat wind. Boven was dat niet zo. Is dit berg- en dalwind? Onderweg zie je planten die je in de polder normaal niet ziet. De heide lijkt al licht paars te kleuren, als voorbereiding op augustus. Maar dan schijnt het wel te moeten gaan regenen, want het is gortdroog. Af en toe is er een vlinder zichtbaar, maar dat is wel een held, want veel water is er niet in de buurt. Via een mooie klim kom je aan op het uitzichtpunt Posbank, op 84 meter NAP.
Uitzichtpunt Posbank
Hier is het drukker. Er is een weg, verderop een restaurant, en er rijden auto’s, fietsers en een vrachtwagen met een koeling die het halve bos van onnodige decibels voorziet. Het uitkijkpunt is handig ingericht.
Je kunt Duitsland zien liggen. En warempel: een brug over de Rijn bij Emmerich, op 27 kilometer afstand, is vaag zichtbaar met de 600 mm-lens, ondanks het warme en dus minder heldere weer. Ook de heuvels van Montferland en het Reichswald tussen Kleve en Nijmegen zijn zichtbaar.
Tijd voor een stop bij het restaurant op 88 meter NAP. Opnieuw zijn er vriendelijke mensen. Er zijn weinig kinderen, want voor kinderen is dit natuurgebied saai. Hier is ook de parkeerplaats Posbank, waar in Rheden flink wat borden over staan.
De wandeling gaat verder en je komt een Natuurtafel tegen. Deze staat op 85 meter hoogte en geeft goed uitzicht over het heidegebied. De Natuurtafel is een plek waar over de natuur kan worden gesproken. Dat doen politici normaal in Den Haag, waar geen natuur is. In dit geval kan het in de natuur. De Natuurtafel is wel een beetje ingestort. Een leuk idee van de kunstenaar.
Wanneer de wandeling verder gaat zie je soms sporen in de natuur. Zo kleurt de heide anders op een plek waar kennelijk een waterstroom was. De waterstroom loopt van de natuurtafel naar het dal.
De omweg door het bos
De wandeling gaat verder en hier kun je via het dal direct terug naar het startpunt. Dat lijkt te snel, dus volgt een omweg via de bosrand. Daar staat een huisje met de tekst Koepel De Kaap, op 92 meter NAP. En zo zijn er wel meer onverwachte dingen die je in het Herikhuizerveld en omgeving tegenkomt. Het ontbreekt nu aan handige routepijlen, omdat de route niet meer wordt gevolgd. Het pad door het bos biedt verkoeling. Ineens is er een brug over een weg.
Deze weg heet Holleweg en loopt door een holte in de heuvel. Grappig gemaakt, maar het is de verkeerde kant op. Google Maps wordt nu belangrijk en de navigatie leidt naar een andere weg: een mountainbikepad. Oeps, mountainbikers kunnen geïrriteerd raken als je in de weg loopt, dus voorzichtig. En ja hoor, daar is gelijk een biker vanuit het niets aanwezig. Gelukkig is deze vriendelijk.
Het pad slingert, dus is een dierenpad de snelste route. Maar dat loopt dood. Ineens sta je dan midden in het bos met omgevallen bomen en afgebroken takken, zonder pad. Waarheen dan? In elk geval richting de zon, maar daar gaat het terrein flink omlaag. Met wat kunst- en vliegwerk, verkeerde schoenen en kleding, kom je 20 meter lager weer een pad tegen. Dit leidt naar een waterplas beneden. Kennelijk drinken hier dieren en gezien de sporen in de modder zijn het grote hoefachtige dieren.
De weg gaat omhoog en er is een bosrand zichtbaar. Weer een uitzichtpunt. Je hebt dan bijna een rondje om het Herikhuizerveld gelopen. Langs de bosrand staat er ineens een aantal paarden in het bos. Dan verschijnt een autoweg. Een auto stopt en de passagier vraagt waar ze kan betalen voor de Hoge Veluwe…… Tja, dat is 15 km verderop… De auto is niet meer gezien. Bij het bezoekerscentrum is gelukkig een brasserie. Het vertrekpunt is ook een goed punt om te eindigen.